Luca
scrisse de Vezzagno,
ma è rimasto là.
Sta in mezzo ar mare,
e nun sà nuotà.
Nun sà dove annà:
la nave sta ar bagno;
sta ferma laggiù,
e s’è ammutinata
la ciurma incazzata:
“Cià mollato qui,
se dovemo move…”.
Machè, se fa un sonno;
ha cambiato monno:
l’Università.
Ormai nun ce penza,
nun se pò magnà…
gnente in dispenza…”.
Ma Vezzagno dice:
“Pò darsi che je pija
de scrivece ancora
de quello che famo…
neanche magnamo…
machè meravija…”. 19 marzo 2012